به نام یکتای بی همتا

گاهی به داشته‌های مردم نگاه می‌کنیم و با خودمان می‌گوئیم که چرا من فلان چیز را ندارم، زبان به گلایه و شکایت باز می‌کنیم، اما نعمت‌های رو که داریم رو قدر نمی‌دانیم.

امام على علیه‌‏السلام می‌فرمایند:
شُكرُ المُؤمِنِ یَظهَرُ فی عَمَلِهِ، شُكرُ المُنافِقِ لا یَتَجاوَزُ لِسانَهُ؛
سپاسگزارى مؤمن در كردارش آشكار می‌شود، امّا سپاسگزارى منافق از زبانش فراتر نمی‌رود.[1]