بسم الله الرحمن الرحیم


اغلب گناهان زمانی انجام می‌گیرد که انسان یقین و باورش به دقت و نظارت خداوند متعال به کمترین درجه می‌رسد به این معنی که توجه به احاطه کامل خداوند ندارد، زیرا بالاترین مرحله ایمان این است که انسان حتی در مواقع تنهائی هم خداوند را حاضر و ناظر بر اعمال خویش بداند و باور داشته باشد که نظارت خداوند در پنهان و نهان یکی است.

از جمله گناهانی که درجه آن نسبت به سوازندن اعمال خوب و پسندیده (حسنات) بیشتر است، گناه در خلوت است زیرا درا ین مرحله گنهکار ضعف ایمانی خود و بی اعتنائی به احاطه خداوند را به مرحله نمایش می‌گذارد این شخص همین اندازه که از بندگان خدا شرم دارد اگر از خداوند هم شرم داشت دست به چینین گناهی نمی‌زد.
خداوند می‌فرماید:
«یَسْتَخْفُونَ مِنَ النّاسِ وَ لا یَسْتَخْفُونَ مِنَ اللّهِ وَ هُوَ مَعَهُمْ إِذْ یُبَیِّتُونَ ما لا یَرْضی مِنَ الْقَوْلِ وَ کانَ اللّهُ بِما یَعْمَلُونَ مُحیطًا»
آنها زشتكارىِ خود را از مردم پنهان مى‏‌دارند اما از خدا پنهان نمى‏‌دارند، و هنگامى كه در مجالس شبانه، سخنانى كه خدا راضى نبود مى‏‌گفتند، خدا با آنها بود، خدا به آنچه انجام مى‏‌دهند، احاطه دارد.(1)